شارح ( ره ) مىفرماين : قاعده كلّى اينست كه قبل از هر ركوعى اگر سوره كامل باشد بعد از سر برداشتن و ايستادن لازمست حمد خوانده شود و در اكمال سوره يا تبعيض آن با حمد مختار است . و اگر سوره ناقص باشد و به ركوع رود بعد از ركوع و به حال قيام درآمدن مخيّر است بين شروع از مورد قطع سوره يا از غير آن موضع اعمّ از اينكه به ترتيب آيات باشد يا مقدّم و مؤخّر نمايد حتّى مىتواند سوره ديگرى را شروع كند . مؤلف گويد : از فرموده شارح در اين ضابطه پنج صورت متصوّر مىشود به اين شرح : 1 - ركوع بعد از اكمال سوره و اتمام آن واقع شود كه در قيام بعد از اين ركوع و قرائت حمد مخيّر است بين خواندن سوره كامل ديگر يا تبعيض آن . 2 - ركوع بعد از قرائت بعض سوره باشد و در قيام بعد از آن از دنباله همان سوره و از موضع قطع ادامه دهد . 3 - ركوع بعد از قرائت بعض سوره باشد و در قيام بعد از آن از غير موضع قطع آيه‌اى قبل از آيه قبلى را بخواند ، مثلا در قيام قبلى آيه [ اللّه الصّمد ] را خوانده بود و اينك آيه [ قل هو اللّه احد ] را ميخواند . 4 - ركوع بعد از قرائت بعض سوره باشد و در قيام بعد از آن از غير موضع قطع آيه‌اى بعد از آيه قبلى را بخواند مثلا در قيام قبلى آيه [ قل هو اللّه احد ] را خوانده بود و اينك آيه [ و لم يكن له كفوا احد ] را بخواند .